Shailene Woodley, aktora znana m. in. z Wielkich Kłamstewek, czy Niezgodnej, wkracza na biegowy szlak. W thrillerze Ultra wciela się w ultramaratonkę mierzącą się z żałobą i własnymi demonami podczas legendarnego Badwater 135 – jednego z najtrudniejszych biegów świata, gdzie upał to tylko początek piekła. Film, reżyserowany przez Victorię Negri, ma ambicję połączyć intensywną sportową akcję z wizualnym zanurzeniem się w wewnętrzny zamęt bohaterki, co z pewnością przyciągnie zarówno miłośników kina gatunkowego, jak i fanów sportów ekstremalnych.
Z ekranu do ultra – Woodley w nowej, ambitnej roli
Shailene Woodley, 33-letnia aktorka, zadebiutowała na dużym ekranie już w 1999 roku w filmie Replacing Dad. Choć początkowo grywała małe role w serialach, takich jak Bez pardonu czy Bez śladu, przełom nastąpił wraz z rolą Amy Juergens w młodzieżowym serialu Tajemnica Amy. Woodley jest powszechnie znana z głównych ról w hitach kinowych, takich jak Spadkobiercy (u boku George’a Clooneeya, premiera w 2011), Cudowne tu i teraz (2013), oraz role Beatrice „Tris” Prior w serii „Niezgodna” (2014) i „Zbuntowana” (2015). Wcieliła się również w główną rolę w dramacie „Gwiazd naszych wina” (2014). W filmie „Ultra” Woodley zagra Eve, długodystansową biegaczkę.
Victoria Negri: biegaczka, która przeniosła swój ból na ekran
Za scenariusz i reżyserię filmu „Ultra” odpowiada Victoria Negri, znana ze swojego debiutu fabularnego „Gold Star”. Negri czerpie bezpośrednio z własnych intensywnych doświadczeń, będąc długodystansową biegaczką. Ukończyła dwa biegi na dystansie 100 mil oraz wiele maratonów i biegów na 50 mil. Ma także na koncie krótkometrażowy dokument o ultramaratonach, „Personal Best” (2024).
Jej głęboki związek ze światem biegów ultra ma tragiczne, ale przełomowe podłoże. Ojciec reżyserki, który również był długodystansowcem, został sparaliżowany po udarze. Negri podjęła biegi długodystansowe w poszukiwaniu emocjonalnego oparcia, radząc sobie ze stratą poprzez testowanie własnych granic. Uważa, że ból fizyczny stanowi najlepszą metaforę bólu emocjonalnego. Negri opisała film jako „wizualne zanurzenie się w wewnętrznym zamęcie”.
Badwater 135 – lekcja ekstremalnej wytrzymałości
Akcja filmu „Ultra” osadzona jest podczas Badwater 135 Ultramaratonu, powszechnie uznawanego za najtrudniejszy bieg na świecie. Odbywa się on corocznie w połowie lipca w kalifornijskiej Dolinie Śmierci.
Trasa liczy 217 km (135 mil). Start zlokalizowany jest na wysokości 85-86 metrów poniżej poziomu morza (w pobliżu jeziora Badwater), a meta znajduje się na wysokości ok. 2550 m n.p.m. pod szczytem Mount Whitney. Zawodnicy mają limit 48 godzin na pokonanie dystansu. Warunki są niezwykle ekstremalne – temperatury w lipcu mogą osiągnąć nawet 54°C lub 55°C. Właśnie z powodu tych bezlitosnych warunków samo ukończenie wyścigu jest ogromnym wyzwaniem.
„Ultra”: między żałobą a walką o przetrwanie
W thrillerze psychologicznym „Ultra” Shailene Woodley wciela się w Eve, która po tragicznej śmierci swojej bliźniaczki podejmuje się ultramaratonu Badwater 135.
Podczas zmagań z bezlitosnym upałem oraz intensywnym wysiłkiem fizycznym i psychicznym, Eve zaczyna być ścigana przez tajemniczego, nieznanego biegacza w białym stroju. Postać ta nieustannie zmniejsza dystans między nimi. Próbując uciec przed tą złowrogą zjawą, Eve jest zmuszona skonfrontować się z najmroczniejszymi stronami swojej osobowości i odkryć, z czego jest stworzona. Negri opisała film jako „wizualne zanurzenie się w wewnętrznym zamęcie”, ponieważ bohaterka nie jest w stanie zmierzyć się ze stratą.
Interesującym szczegółem jest fakt, że w rzeczywistym wyścigu Badwater 135 więlu uczestników nosi właśnie białe lub jasne ubrania, aby odbić intensywne ciepło pustyni.
Podsumowanie
„Ultra” ma szansę stać się czymś więcej niż tylko filmem sportowym, oferując widzom głębszą, psychologiczną refleksję. Ultramaraton Badwater 135 to kwintesencja walki nie tylko z fizycznym wyczerpaniem, ale przede wszystkim z własnymi myślami i psychicznymi demonami. Fakt, że reżyserka Victoria Negri czerpie z osobistego doświadczenia, traktując ból fizyczny jako metaforę bólu emocjonalnego, sugeruje, że film ma szansę znakomicie wykorzystać ekstremalne warunki biegu ultra, by eksplorować granice ludzkiej psychiki i procesu żałoby.
